hemila

belki de saçlarında unuturum hayatı omuzlarım alışır belki de kafdağına hemila gök düşüyor hemila çöl büyüyor yüreğimi yarım bir ayet gibi bırakma şimdi her gece düşümde kar yağıyor dağlara biliyorum gözlerim daha seğrimeyecek göğüme göçmen kuşlar göndermesen de olur nasıl olsa çöl yeşerten gözlerini melekler vebalı bir şairin dilinden dinleyecek bir tarafım yanmadan yürümez mi bu gemi hüznü bir bayrak …