ortada

çözülmüyor kollarım acının bedeninden
surların önündeyim
suların arkasında
bana
beni böylece anlatın bir ayet ver

bitti işte ömrümü çelen çalan bu büyü
şimdi
yaralarımı öpüyorum her gece
bitti hiç söylemeden o sonsuz sessiz ezgi

al
nereye istersen savur şimdiden geri
hem yolum hem yolcuyum
hem dağım hem dağlanan
hem tufanım hem gemi

anasız kuzu gibi kaldı ömrüm ortada
beni hayata değil
beni kendine bağla

yitik düşler, mart 2002, sayı: 17

Yorum Bırakın

Yorum yapmak için giriş yapmanız gereklidir.